[ سوره العصر ( 103 ) : آيات 1 تا 3 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الْعَصْرِ ( 1 ) إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ ( 2 ) إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ ( 3 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) سوگند بعصر ( 2 ) كه حقّا انسانى در خسران و زيان كاريست ( 3 ) مگر آن كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح و شايسته انجام داده و يكديگر را بمتابعت حق سفارش كرده و يكديگر را بشكيبايى ( در گرفتاريها و تحمّل رنج عبادات ) سفارش نموده‌اند . لغت : اصل عصر : فشردن لباس و مانند آنست و فشردن براى بيرون كردن آب آن است و از آنست فشردن روزگار پس البتّه آن وقتيست كه فشردن آن امكان داشته باشد چنانچه لباس را ميفشرند . اعشى گويد : يروح بنا عمرو و قد قصر العصر * و فى الرّوحه الاولى الغنيمه و الاجر عمر از ما ميگذرد و حال آنكه عصر كوتاه است و در رفتن اوّل غنيمت پاداش است . و العصران : صبح و شام و العصران شب و روز است . گويد : و لن يلبث العصر ان يوم و ليله * اذا طلبا ان يدركا ما تيمّما